Odlotowe
przygody

Hommie trochę się bała, ale bardziej jednak cieszyła się. Wróżka powiedziała coś cichutko, machnęła czarodziejską różdżką i Hommie nagle znalazła się w rakiecie. Takiej niedużej, tylko dla niej, tam było miejsce na jej nosek i uszka, żeby sobie mogły pofruwać, jak już będzie leciała. W środku były tylko dwa guziki – jeden do startu, a drugi do lądowania, jak już wróci z nieba na ziemię.

Pieskowa Wróżka życzyła Hommie udanej podróży w kosmos i kazała jej nacisnąć zielony guzik, czyli „start”. Rakieta wystartowała z Hommie. Bardzo szybko zaczęła unosić się nad ziemią. Hommie tylko zauważyła, jak jej domek robi się coraz mniejszy, zobaczyła piękne niebieskie niebo z białymi chmurkami, a potem wszystko stało się czarne – bo w kosmosie jest zupełnie ciemno.

Ale tak naprawdę nie było czarno, tylko przepięknie. Gwiazdy świeciły na złoty kolor, wszędzie było ich pełno – jak mieniące się guziczki.

Z daleka zobaczyła Ziemię, która była tak piękna, że Hommie aż popłynęły dwie łezki ze szczęścia. Nigdy nie widziała czegoś tak pięknego. I zobaczyła jeszcze coś… To było świecące i jakby tańczyło koło Hommie – jak świetliste, srebrzyste dymki. Hommie wiedziała, co to jest – to były anioły.

Był też jej anioł – od razu go rozpoznała, też był świetlistym dymkiem. Rozpoznała go po małym świecącym ogonku. Podpłynął do niej i mocno przytulił Hommie, która była bardzo szczęśliwa, że spotkała swojego pieskowego anioła.

Potem anioły odleciały, a Hommie postanowiła na chwilę wyjść z rakiety i polatać sobie trochę w kosmosie. W przestrzeni kosmicznej, gdzie panuje stan nieważkości, nie trzeba biegać ani chodzić – tam się jakby pływa.

Początkowo Hommie nie wiedziała, jak się poruszać w kosmosie, ale potem szybko zrozumiała i pływała sobie we wszystkich kierunkach.

Akurat wschodziło słońce, inaczej jak na Ziemi – to było tak nieziemsko piękne zjawisko, Hommie była zachwycona.

Potem wróciła do rakiety, bo wiedziała, że musi wrócić na Ziemię, zanim Ola wróci z miasta, a Stefanek z przedszkola. Nacisnęła czerwony guzik, rakieta odwróciła się i zaczęła pędzić w kierunku Ziemi. Uszka Hommie, które wystawały z rakiety, znów mocno i szybko fruwały. Wylądowała w swoim ogródku, gdzie czekała na nią Pieskowa Wróżka. Spytała, czy Hommie się podobało.

– Oczywiście, było pięknie w tym niebie i spotkałam prawdziwe anioły, a nawet mojego własnego pieskowego aniołka – powiedziała Hommie.

Pieskowa Wróżka tylko się uśmiechnęła, pogłaskała Hommie i coś jej szepnęła do uszka. Hommie spojrzała na nią i polizała z wdzięczności.

Była bardzo szczęśliwa. Potem poszła położyć się na swoją kanapę, by troszkę odpocząć. Chwilę później wróciła Ola i zobaczyła, że Hommie śpi.

– Oj, ty mały leniuszku – powiedziała ciepło.

Gdyby tylko wiedziała, gdzie była Hommie. Podrapała ją za uszkiem i przykryła kocykiem. Hommie pomyślała, że opowie o wszystkim Stefankowi, jak wróci z przedszkola, a jak nie będzie rozumiał jej szczekania, to poprosi Pieskową Wróżkę, żeby to wszystko mu się przyśniło.

Pieskowa Wróżka machnęła swoją różdżką i Hommie w tej samej chwili znalazła się na torze wyścigowym. Miała na sobie piękny żółto-czarny kombinezon, rękawice, czarne okulary i złoty kask – ale taki specjalny, z otworami na uszy, żeby sobie mogły fruwać, kiedy będzie jechała. Jej samochód był taki, jak sobie wymarzyła – diamentowy, z otwartym dachem i na dodatek ze specjalnym guzikiem, który dodaje nitro, czyli takim, który nadaje pojazdowi prędkości rakiety. Na trybunach był tłum ludzi ze swoimi pieskami. Wszyscy krzyczeli: HOMMIE, HOMMIE! Zdziwiła się, skąd znają jej imię, ale pomyślała, że Pieskowa Wróżka o wszystko zadbała i radośnie pomachała do publiczności ogonkiem. Potem wsiadła do samochodu i podjechała do linii startowej.

Obok niej, w czerwonej wyścigówce, siedział bokser Kajtek. Miło spojrzał na Hommie i zaproponował: – Pościgamy się?

– Jasne, z przyjemnością – odpowiedziała Hommie.

Ruszyli. Hommie w swojej wyścigówce z napędem nitro wystartowała jak rakieta, daleko z tyłu jechał Kajtek. Hommie pędziła, tylko uszy jej fruwały na wietrze. Było fantastycznie, Hommie jeszcze przygazowała – teraz to już nawet nie widziała trybun, tak szybko pędziła. Zrobiła jeszcze jedno okrążenie i przypomniała sobie, co powiedziała jej Pieskowa Wróżka, że ma tylko trzy okrążenia, bo inaczej czar pryśnie. Rozpędziła się na ostatnim okrążeniu tak bardzo, że prawie leciała w powietrzu i na koniec zatrzymała swoją wyścigówkę zaraz za linią mety. Była niesamowicie szczęśliwa.

W tej samej sekundzie koło Hommie pojawiła się druga Hommie – ta wyczarowana. Spojrzała na nią, pomerdała ogonkiem i szczeknęła dwa razy. Była identyczna jak Hommie. Miała śliczne brązowe oczka, duże uszka i wyglądała jak zwyczajny jamnik, miała tylko trochę większą głowę. Chwilę później pojawiła się następna Hommie i tak samo pomerdała ogonkiem i szczeknęła dwa razy. Hommie była bardzo szczęśliwa. Wokół niej pojawiały się wciąż nowe pieski, czyli kolejne Hommie.

Zrobiło się gwarno, bo wszystkie jamniczki głośno szczekały i machały ogonkami. Wszystkie tak samo strzelały oczkami na lewo i prawo oraz trzepotały uszkami, kiedy biegły. Hommie bardzo się to wszystko podobało. Gdzie tylko spojrzała, pojawiały się nowe pieski.

W końcu zrobiło się ich tak dużo, że zaczynały zajmować każdy wolny kawałek ziemi. Wkrótce pokryły całe ulice, parki, góry i lasy. Były dosłownie wszędzie, cała planeta była teraz pełna nowych Hommieków, wszystkie szczekały i machały ogonkami. Były nawet w morzach i oceanach – gdzie wesoło sobie pływały i pluskały się z delfinami. Gdyby jakiś kosmonauta spojrzał z góry na Ziemię, to zobaczyłby planetę składającą się z samych piesków, merdających ogonków i powiewających uszek.

Prawdziwa Hommie zaczęła się trochę denerwować. Nie spodziewała się czegoś takiego. W dodatku zaczęło już brakować miejsca. Całą planetę zajęły jej sobowtóry. Powiedziała kilku najbliżej stojącym psiakom, że to ona jest prawdziwą Hommie, a one są tylko wyczarowane przez Pieskową Wróżkę. Pieski nie uwierzyły jej, bo każdy z nich uważał się za najprawdziwszego i szczekał na Hommie ze złością.

Kiedyś pojechała z Olą i Stefankiem na wycieczkę do miejsca, które nazywało się Trzykolne Młyny. Była tam wielka rzeka, las i łąka. Hommie bardzo lubiła tam jeździć, bo mogła się wybiegać do woli. Inni ludzie bardzo rzadko tam przyjeżdżali, a jeśli już się pojawiali, to zawsze ze swoimi pieskami. Pewnego dnia, jak tylko Hommie wyskoczyła z samochodu, od razu zorientowała się, że nie jest sama. Daleko nad rzeką zobaczyła jakiegoś człowieka z psem. Hommie jak zawsze zaczęła biegać radośnie po łące – bo było to jej ulubione zajęcie na Trzykolnych Młynach. Kiedy dobiegła do drzew rosnących nad brzegiem rzeki, z zarośli wyskoczył jakiś piesek. Hommie zatrzymała się zaskoczona i zobaczyła, że ten obcy piesek jest bardzo ładny. Pieski podeszły do siebie i przywitały się po psiemu, czyli obwąchały się od noska po koniec ogona. Nieznajomy piesek był trochę podobny do Hommie, miał w sobie coś z jamnika i coś z dobermana. W dodatku obcy piesek miał duże oczy i takie same uszka jak Hommie.

Nieznajomy piesek powiedział do Hommie w pieskowym języku, że nazywa się Kapsel i że często tu przyjeżdża ze swoim opiekunem Igorem. Potem oba pieski zaczęły się bawić – ganiały się, skakały i przewracały z radości. Hommie była szczęśliwa, jej oczka błyszczały, a uszy powiewały radośnie. Pieski umówiły się, że znowu się spotkają na Trzykolnych Młynach – tylko jak to zrobić? Postanowiły, że następnego dnia będą tak długo szczekały i biegały do samochodu, aż Ola i Igor wezmą je znowu na łąki. Miały tak zrobić, kiedy słońce będzie wysoko na niebie.

Następnego dnia oba pieski szczekały i ciągnęły lekko zębami za spodnie swoich opiekunów w stronę samochodu.

– Chcesz jechać na spacer? – zapytała Ola, patrząc, jak jamniczka biegała wokół samochodu. Hommie radośnie zaszczekała na potwierdzenie. W tym samym czasie Kapsel robił to samo i Igor domyślił się, że jego pies chce jechać na spacer. Udało się, oba pieski były już w samochodach i jechały na łąki, aby się ponownie spotkać. Jak wielka była ich radość, gdy znów się zobaczyły. Biegały jak szalone, lizały sobie mordki, piły razem wodę z rzeki. Hommie poczuła, że się zakochała. Kapsel był taki słodki i taki opiekuńczy. No i taki fajny. Od tej pory stały się nierozłączne. Bardzo często spotykały się na Trzykolnych Młynach, bo zawsze robiły tę samą sztuczkę ze szczekaniem i ciągnięciem swoich opiekunów do samochodów. Hommie była bardzo szczęśliwa. Jej marzenie się spełniło – nawet bez pomocy Pieskowej Wróżki.

Każda żywa istota ma prawo do szczęścia – nawet mały piesek.

Wszyscy myślą, że pieski nic nie umieją, tylko szczekają i śpią, ale one są mądre. Jak nikogo nie ma w domu, to idą sobie do lodówki, otwierają drzwi i biorą, co im smakuje, a potem pilotem włączają muzykę i leżą najedzone na kanapie.

– Czy ktoś brał z lodówki parówki? Bo nie mogę znaleźć – pyta zdziwiona Ola, nie przypuszczając, że Hommie i reszta łasowali podczas jej nieobecności.

Pieski lubią też jeździć samochodem. Gustaw, jak jedzie z babcią Marysią, to siedzi jej na kolanach i trzyma łapki na kierownicy, Rysia patrzy sobie na drogę, a Hommie śpi na tylnym siedzeniu.

Kiedyś Hommie zauważyła, że Ola nie wyłączyła silnika w samochodzie. Zawołała wtedy Rysię i Gustawa, żeby szybko wsiadły do samochodu, a sama usiadła za kierownicą. Potem zawołała Pieskową Wróżkę.

– Wróżko, Pieskowa Wróżko, potrzebuję Cię!

– Jestem, w czym mogę Ci pomóc?

– Chcielibyśmy z moimi przyjaciółmi wybrać się samochodem nad rzekę, ale nie umiem prowadzić samochodu – powiedziała Hommie.

– Wskakujcie na siedzenia, a zobaczycie, że samochód sam pojedzie tam, gdzie będziecie chciały.

Pieskowa Wróżka machnęła jak zawsze swoją różdżką, a wtedy samochód odezwał się: – Dokąd mam jechać?

Pieski zaniemówiły. Mówiący samochód? Ale Hommie powiedziała swoim przyjaciołom, żeby się nie bały.

– Zabierz nas nad rzekę – zdecydowała Hommie.

Następnego dnia Hommie zobaczyła na drodze jadący autobus. Pan kierowca, gdy ją zobaczył, zatrzymał pojazd i zaprosił do środka, więc dalej już jechała sobie wygodnie autobusem.

Zatrzymali się nad morzem. Hommie nigdy nie widziała jeszcze morza. Chciała się napić, ale woda w morzu była słona. Mogła się za to wykąpać i poganiać za mewami. Potem zaczęła tęsknić za Stefankiem. Postanowiła jak najprędzej wrócić do domu. Ale była bardzo daleko i nie wiedziała, co zrobić. Z żalu i tęsknoty zaczęła cichutko piszczeć. Usłyszały to żurawie, które przelatywały właśnie nad jej głową. Ptaki wylądowały koło Hommie i powiedziały, że będą leciały nad domem Oli i Stefanka i że ją ze sobą zabiorą, jeśli tylko chce. Hommie się zgodziła i żurawie uniosły ją w powietrze. Hommie znów fruwały uszy. Widziała świat z góry, był bardzo piękny i bardzo się jej podobał.

W końcu żurawie wylądowały koło domu Stefanka. Hommie im ładnie podziękowała, polizała po dzióbkach i szybko pobiegła do swojego domu.

Zrozumiała, że świat jest piękny, ale najpiękniejsze chwile to te spędzone z rodziną. W domu Stefanek zaczął skakać z radości i zawołał mamę, żeby zobaczyła, że Hommie wróciła. Wszyscy się o nią bardzo martwili. Stefanek mocno ją przytulił, przyniósł jej z lodówki ulubione parówki i lody truskawkowe na deser, a potem usnęli przytuleni do siebie, a mama Ola przykryła ich kocykiem.

Najpierw pobawiła się ze Stefankiem w kulanego, to znaczy turlali się po wydmach i to było super. Potem Stefek poszedł pojeździć na wielbłądach, a Hommie biegała koło nich. Ta pustynia to była naprawdę taka wielka piaskownica, biegała więc jak oszalała, aż jej uszka fruwały. Potem wrócili, bo było bardzo gorąco i znowu Stefek i Hommie poszli się kąpać w basenie.

Niedaleko hotelu było też morze, ale inne jak to, nad którym była kiedyś z Olą, Stefkiem i Alwinem. Morze było ciepłe, bardzo niebieskie i pływało w nim dużo kolorowych rybek. W tym dniu wszyscy płynęli na wycieczkę statkiem, Hommie także. Na początku nie była zachwycona, bo statek się kołysał i źle się czuła. Potem się przyzwyczaiła i już jej się podobało.

Dopłynęli na lagunę, czyli tam, gdzie była płytka woda, żeby się wykąpać i ponurkować. Hommie też wskoczyła do wody, która była bardzo cieplutka i czysta. Kąpała się ze Stefankiem, ale odpłynęła trochę za daleko. Koło siebie zobaczyła nagle wielkiego żółwia. Miał na imię Hipolit. Żółw przywitał się z nią i zaproponował, żeby zanurkowali, to jej coś pokaże. Hommie zawołała Pieskową Wróżkę.

– Pieskowa Wróżko, chciałabym zanurkować w wodzie jak rybka – poprosiła.

– Dobrze, od tej chwili możesz bez przeszkód nurkować, nawet w głębiny.

Hommie zanurkowała z Hipolitem. Zobaczyła bardzo dużo kolorowych rybek. Było tam bardzo pięknie, jak w bajce. Żółw powiedział jej, że to jest rafa koralowa. Zobaczyła też śliczną małą ośmiorniczkę Nori.